NO Tji'SlL IV M.
<75
rrentisad conclufionem fupernaturalem, num. 8. Species non debet effe eniitativè fupérnaturalisjfcd fupernaturalizata,& ele-vaca, num. 13. An talis elevatio debeat ïnttinfecè inhærere externç prædicationi, 4n folum fpfecicbus intelligibilibus, explica-tur à num. 1 y. Vfjue ad 23. dottrina notan-da.
Stetti purè naturç,in eo, nec Deus loquere-tur homini, nec homo poffet ci credere pu-tè propter eius aurhoricatcm in dicendo, retento illo. Difputat.2.quæft.ô.nura. 13, & Difpuc. y. q.y .num. 44.
Xÿlintonium Divinum quid fit , explicatur. Difput. 1. quæft. 2. num. yi. Eft intrin-fece infallibile ratione fui adivè, & pafsivè, num. 68. Quomodo repugn« fallitati,ex-plicatur, num. 80. Quamvis authorizarc-, jur per Divinam Sapientiam, & veracità-
» rem, non effet pura conditio admotivutn fidei, num. 101. Teftimonium Divinum, quomodo fe ipfutn tcftificatur , quteit. 3. num. y 2.
Temperanti¡ virtus non poteft ilare in effe vir-tutis ¿Um intemperantia formali in aliqua materia particulari talis virtutis. Difput.y. quæft. 13. num. r 6. Habitus temperanti^ acquifitç amittitur in effe virtutis ,licèi non in effe qualitatis per vnum adum intempe-rantiç formalis, num. 17« Comparatur virtus temperantiç cum dd.e.Ibid,
Tieologia cftfcicntia non evidens, fed obfcu-ra. Difput. 4. quadi. 6. num. y 3. Tenta-tio contra fidem multiplex , & quomodo' vincenda, Difputat. y. quæft, 8. numer. 53•
Traditio vniverfalis, &ApoftoIica eft regula infallibilis fidei, Difputat. 3. quæft. 3.nu-mer. 2.
V.
Feracitas Divina ,& Sapientia, quomodo fe habeant, explicatur. Difput. i.quxft. 2. num. 20. & 87. Veracitas perfe.noñfo-luti» inclinat ad dicendum verum in mente, fed ad dicendum verum in re,num. 2 7. Id
lamen non affequitur.nìG medíante Sapien-tía, num.'3 y. Veritas formalis competit etiam Divinç loquutioni ad extra , numer. na. Veritas inrrinfcca myftcriôruœ non eft obieâum formale fidei. Difputat. i. quadi. Unum. 51. Veritas Divina triplex dift-inguítur in Deo. Ibid. Defignatnr que nam fit motivum formale fidei , quæft. 2. Vide Fidei obtectum.
Fifia beata , quamvis affirmet fui eremam du-rationem,non manet cffcntialirerindcflroc-tibilis. Difputat. 1. quæft. 3. numero I2y.
Virtutes intelleduales, non refpidunt formale mativum, vt purè exiftimatura, fed vt ve-ruin in te , quæft. 9. ntimer.7. Sí.91. Vir-- tutes morales an pofsint moveri à fais ob-ieélis folum exiftimatis , nun. 9 r. Virtù-tes infeiç non polfust moyeri à fuis obiec-
tisfolfaêxiftimaris, num. 96. Vinus pio-duétiva effectus debet probari à priori ex continentia , vel formali, vel cminentiali, vel virtuali talis effodus. Difput. 2. quæft. 3. niim. 8/Virrucestheologicç font vitta-tes hominis , fed non humane , fed fopri virtutes humanas. Difput. r.qosft. r.mi-mer. 8. Virtus imperans alteri debet effe fuperior refpcdu illius, nequitque virtus fupcrnaturalis imperari ex virtute naturali, quæft. ix.numer, 13. Adhùc conrra or-dinem rationis, nuro. 16. Nulla vera vir-tus poteft imperari ex vanagloria,num.44. & 2 8. Poteft tamen confequentcr ordina-ri efficaciter ad illam, vel ad alium pravum finem , numer. +y. Virtute theologica nemo poteft male vti, nec obiedum pro-prium illius male attingere , numer. yo. Qui motivis honoris , & convenienrte, aqt alijs temporalibus aliciunt ad virtù-tem, quo paito debeant iurclbgi, vr ree-tè procedant, numer. y 3. Virtutum theo-logarura adus poifont à Deo diredé pro-hiberi , numer. y4. Illorum prohibí, io redderet tales adus impolsibiles. lbid. Vir» tutesinfnfç nonpoffonr permanere in effe
! qualitatis , &not>it) effe virtutis ad dii-tindioncra habitum acquìlìtorum. Dii-putat, y. quæft. 13. num, 18. Virtus m-fufa veracitacis repugnat cum vitio menda, cij 5 & per mendacium amirdtur , uen amiffa gratia, num. 3 8.
Folitia efficax , dc inefficax in Deo non font rcfpedu eiufdetn omninò obietti termi-nativi, Se ideò compatibil«. Ditpucat.2. quæft. 6. num. 32.
r*.